Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/15186 K.2025/23035

Dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 14.01.2025 tarihli ve 2024/1417 Esas,2025/101 Karar sayılı düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararın sanığın ve müdafiinin yokluğunda verildiği; müdafiine tebliğ edilen kararın tebliğ tarihinde cezaevinde bulunan sanığa yokluğunda verilen hükmün yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesine göre “bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin" belirtilmemesi nedeniyle 07.10.2025 tarihinde yapılan tebliğin usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında.

Ceza Genel Kurulu’nun 24/02/20 22... /16-573 Esas ve 2022/119 Karar sayılı kararında“Ceza yargılamasında adil yargılanma hakkının bir parçası olarak etkin başvuru yolu, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi'nin (İHAS) 13. maddesi ve CMK'nın 34. maddesinin ikinci fıkrası, Tebligat Kanunu'nun 11. maddesinin son cümlesi ile CMK'nın 35. maddesinin 2. fıkrasındaki düzenlemeler ve müdafii ile vekil arasındaki farklılıklar da gözetildiğinde;

sanığın ve müdafisinin yokluğunda verilen hükmün müdafiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi, cezanın sorumlusu kısacası ilgilisi olan sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerekmektedir.” şeklindeki kabul ve ilkeler göz önüne alındığında, gerekçeli kararın sanığa usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesi gerekirken bu hususun göz ardı edilmesi sebebiyle gerekçeli kararın sanığa usulüne uygun olarak tebliği ile,