Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/2198 K.2025/5690

Başsavcılığının 06.02.2025 tarihli ve KYB-2025/11091 sayılı kanun yararına bozma isteminin. "Dosya aslının, anılan kararın dosyanın diğer sanığı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 25/04/2022 tarihli ve 2022/1099 esas, 2022/6262 sayılı ilamı ile bozulmasına karar verildiği ve bozma sonrası Adana

4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2022/539 esasına kayden yapılan yargılama sonucunda mahkumiyetine dair verilen kararın adı geçen sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği 15/09/2022 tarihli temyiz formundan anlaşıldığından, onaylı dosya sureti üzerinden yapılan incelemede.

Dosya kapsamına göre; sanığın, inceleme dışı diğer sanık ... ile iştirak halinde hareket etmek suretiyle gerçekleştirdikleri hırsızlık eylemine ilişkin olarak Adana 4. Asliye Ceza Mahkemesince verilmiş olan mahkûmiyet kararının, iştirak halinde suçu işleyen inceleme dışı diğer sanık tarafından temyiz kanun yoluna başvurulması üzerine, Yargıtay

6. Ceza Dairesinin 25/04/2022 tarihli ve 2022/1099 esas, 2022/6262 sayılı kararında yer alan "...28.06.2014 tarihli 6545 sayılı Yasa ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK’nın 150/3 ve 196/2. maddeleri uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden, sanık müdafiinin hazır bulunmadığı duruşmada savunmasının alınarak aynı Kanunun 188/1 ve 289/1-e maddesine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,..." şeklindeki gerekçe ile hükmün bozulmasına karar verildiği,

Benzer bir olayla ilgili olarak Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/10/2021 tarihli ve 2021/2-35 esas, 2021/473 karar sayılı ilâmında yer alan, "...Gece vakti nitelikli hırsızlık suçundan yargılanan sanıklar ... ve ...’a, suçun nitelikli hâli dikkate alınmak suretiyle zorunlu müdafi atanması gerektiği sonucuna ulaşılmakla birlikte, yargılama ve hüküm tarihi itibarıyla Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Özel Dairece, 5271 sayılı CMK'nın 150. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca zorunlu müdafi atanması için suçun temel şekli bakımından öngörülen hapis cezasının alt sınırının gözetilmesi gerektiğinin kabul edildiği,

bu bağlamda suçun nitelikli hâlleri de dikkate alınarak müdafi atanması hususundaki Yargıtay Ceza Genel Kurulu veya Daire içtihatlarındaki değişimin sanıkların yargılanıp hükümlerin kesinleştiği tarihten sonraki kararlarla değiştiği, mahkeme içtihatlarındaki değişimlerin ise olağanüstü kanun yollarına başvurma hakkı tanımadığı kabul edilmelidir...” şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 150/3. maddesi uyarınca, sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden, savunma hakkının kısıtlanması suretiyle yargılamaya devam edilerek hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

15.06.1949 tarihli ve 1948/4 Esas, 1949/2 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme kararında “tevhidi içtihat kararlarına dayanılarak daha önce müstekar bir surette tatbik olunan içtihatlar dairesinde muhkem kaziye teşkil etmiş olan kararlar hakkında karar tahsisi yoluna gidilemeyeceği” şeklinde yer alan hüküm uyarınca içtihat değişikliklerinin kesinleşmiş kararlarda geriye yürümeyeceği ilkesi nedeniyle hükümlüye zorunlu müdafi atanmaksızın yapılan yargılama sonucu verilen kararda bir isabetsizlik görülmemesi nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR