Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/2678 K.2025/17237

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7499 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'a eklenen geçici 6. maddenin 1. fıkrasının (d) bendi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanığın, olay günü bina eklentisi niteliğindeki yerde bulunan ATM cihazında şikâyetçinin unuttuğu banka kartından para çekmesi eyleminin, suç tarihi itibarıyla 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b maddesindeki suçu oluşturduğu,

bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 12 yıl olağanüstü zamanaşımının 31.05.2012 olan suç tarihinden karar tarihine kadar geçmiş bulunması karşısında düşme kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi, Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle değişik gerekçeyle Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,