Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/2866 K.2025/14095

Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı,

yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: İlk Derece Mahkemesince suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 03.04.2023 tarihli ve 2022/3580 Esas, 2023/1142 Karar sayılı kararı ile yapılan istinaf incelemesi neticesinde mahkûmiyet hükümlerinin bozulmasına karar verildiği,

ancak Bölge Adliye Mahkemesince dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı vermesinin yasal dayanağı bulunmadığı böylece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin de temyizi kabil olduğu anlaşılmakla, Tebliğnamedeki ret düşüncesine iştirak edilmemiştir.

İlk Derece Mahkemesince suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı TCK’nın 116/1, 119/1-c, 35, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezasına hükmedildiği, suça sürüklenen çocuk müdafii ile O yer Cumhuriyet savcısının istinaf talebi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesince, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun gece vakti işlenmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 116/4. maddesinin uygulanması gerektiği ifade edilerek hükmün bozulmasına karar verildiği,

bozma üzerine İlk Derece Mahkemesi tarafından yapılan yargılamada, suça sürüklenen çocuğun iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan aynı Kanun'un 116/4, 119/1-c, 35, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılması karar verilmek suretiyle İlk Derece Mahkemesince hükmedilen hapis cezasının artırıldığı,

böylece suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükmün temyizi kabil olduğunun anlaşılması karşısında, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu yönünden temyiz talebinin reddine dair Mahkemece verilen 09.01.2025 tarihli ek karar kaldırılarak 16.12.2024 tarihli karara yönelik temyiz talebinin incelenmesinde.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 280/1-e-f maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hâllerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, Uzunköprü 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.11.2021 tarihli ve 2020/594 Esas, 2021/1203 Karar sayılı dosyasında verilen hükümlere yönelik yapılan istinaf incelemesi neticesinde, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 03.04.2023 tarihli ve 2022/3580 Esas, 2023/1142 Karar sayılı kararı ile hükümlerin bozulmasına karar verildiği,

ancak verilen bu bozma kararının aynı Kanun’un 280/1-e-f maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin davanın yeniden görülmesine karar verilerek yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı vermesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı gözetilerek.

Uzunköprü 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.12.2023 tarihli ve 2023/145 Esas, 2023/851 Karar sayılı kararı ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 03.04.2023 tarihli ve 2022/3580 Esas, 2023/1142 Karar sayılı kararının hukukî değerden yoksun olduğu, aynı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşma açılarak ve taraflar da çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre yeniden hükümler kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hükümlerin bozulmasına karar verilmesi,