Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/4352 K.2025/8158

Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanık hakkında Çay Asliye Ceza Mahkemesinin 17.10.2023 tarihli 2023/148 Esas ve 2023/492 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu karara karşı istinaf talebinde bulunması üzerine,

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin incelemesi sonrasında, 22.10.2024 tarihli ve 2024/161 Esas, 2024/317 Karar sayılı kararı ile itiraz yolu açık olmak üzere, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 279/1-b maddesi uyarınca sanığın istinaf başvurusunun reddine karar verildiği, sanığın itirazı üzerine Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 22.11.2024 tarihli kararı ile itirazın reddine kesin olarak karar verildiği; sanığın temyizi üzerine bu sefer Konya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 02.12.2024 tarihli ve 2024/161 Esas, 2024/317 Karar sayılı ek kararı ile temyiz isteminin reddine karar verildiği,

ancak sanık tarafından 13.12.2024 tarihli dilekçesi ile ek karara yönelik temyiz talebinde bulunduğu anlaşılmakla, kararın temyizi kabil olmaması karşısında.