Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/47 K.2025/4069

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanık hakkında verilen Mahkemenin 26.02.2015 tarihli mahkumiyet kararının Yargıtay 13. Ceza Dairesince onanmasına karar verildiği tarih olan 11.01.2016 tarihi ile Yargıtay 13. Ceza Dairesinin anılan kararının Dairemizce itirazen kaldırılmasına karar verildiği tarih olan 05.10.2023 tarihi arasında zamanaşımının durduğu belirlenerek yapılan incelemede.

Dosya içeriğine göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak.

Bozma ilâmlarından önceki hükümler yalnız sanık müdafii tarafından temyiz edildiğinden, sanık hakkında bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonucunda tayin olunan 2 yıl hapis cezasının 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak1 yıl hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın kazanılmış hakkı gereğince 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri, bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereğince Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA; ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;