Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/4875 K.2025/11346

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7499 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'a eklenen geçici 6. maddenin 1.fıkrasının (d) bendi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak.

1.Dosya içeriğindeki belgelere göre eylemin gerçekleştirildiği saat 23.18 olmasına rağmen 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini, 2.5237 sayılı Kanun'un suç tarihinde yürürlükte bulunan 142/2-e maddesinde öngörülen cezanın alt sınırı 3 yıl hapis cezası olmasına ve temel cezanın asgari hadden belirlendiği belirtilmesine rağmen hakkında sanık hakkında 5 yıl hapis cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayini, 3.14.10.2006 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 14.01.2006 olarak yazılması, Kabule göre de.

4.Bozma kararları öncesi yapılan yargılamada, sanığın 2 yıl hapis ve 2.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırıldığı ve anılan hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı, sanık hakkında tayin olunan 4 yıl 2 ay hapis cezasının 1412 sayılı Kanun’un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 2 yıl hapis ve 2.000,00 TL adlî para üzerinden infazına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,