Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/6096 K.2025/12868

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Yokluğunda verilen kararın sanığa 24.03.2015 tarihinde yapılan tebliğ işlemi, ...

H Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü bulunan sanığa CMK'nın 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceği hakkı karar da veya tebliğ mazbatasında belirtilmediğinden her ne kadar usulsüz olsa da, uzlaştırma işlemlerinin yapılması için infazın durdurulmasına dair 02.07.2020 tarihli ek kararın sanığa 07.07.2020 tarihinde tebliği ile sanığın, hakkındaki 17.03.2015 tarihli mahkûmiyet hükmünden haberdar olduğu,

daha sonra da sanığın 17.03.2015 tarihli olan mahkûmiyet hükmünü, 17.03.2022, 30.05.2022, 04.04.2023 tarihli dilekçeleri ile eski hâle getirme istemli olarak temyiz etttiği, akabinde 07.04.2023 tarihli ek kararla talebin reddine karar verildiği, bu ek kararın sanığa 12.04.2023 tarihinde tebliği üzerine sanığın bu ek kararı 14.04.2023 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla, eski hâle getirme isteği hakkında karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olduğundan Mahkemenin 07.04.2023 tarihli ek kararının hukuki değerden yoksun olması sebebiyle ek karar kaldırılarak yapılan incelemede.