Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/6120 K.2025/12400

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarîyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

karar tarihinde cezaevinde olan sanığa, gerekçeli kararın 5271 sayılı Kanun'un 35/3. maddesine göre tebliğ edilmemesi ve tebliğ edilen hükmün yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi suretiyle yanıltılması nedeniyle sanığın öğrenme üzerine sunduğu temyiz isteminin, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanığın eylemlerine uyan TCK'nın 142/1-b, 116/1, 151/1, 267/1. maddelerinde öngörülen cezaların üst sınırlarına göre TCK'nın 66/1-e, 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 12 yıl olağanüstü zamanaşımının, 15.01.2007 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması, Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,