Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/6174 K.2025/12586

Didim 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.09.2020 tarihli ve 2020/127 E., 2020/289 K. sayılı kararının sanık tarafından temyizi ve eski hale getirme talebi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü: Sanığın 11.03.2024, 18.12.2023, 30.11.2023, 01.09.2022, 01.07.2022 tarihli dilekçelerinde ki anlatımından temyiz talebi ile birlikte eski hale getirme isteminde bulunduğunun anlaşılması ve eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olduğu belirlenerek yapılan incelemede.

Sanığın yokluğunda verilip, en son bildirdiği adrese 13.02.2021 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen 04.09.2020 tarihli karara karşı, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 310/1. maddesince belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 01.07.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu,

hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 305/1. maddesi gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, sanığın yerinde olmayan eski hâle getirme isteği ile süresinde olmayan temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği istem gibi, REDDİNE, esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

II- Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adlî para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından sanığın temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

III- Sanık ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanığın ve temyiz dışı sanığın tespit edilemeyen bir zaman diliminde şikayetçilerin konutuna girerek hırsızlık yapması şeklindeki eylemlerine uyan 5237 sayılı Kanun'un 116/1, 119/1-c ve 142/1-b maddelerinde tanımlanan konut dokunulmazlığının ihlâli ve hırsızlık suçları için öngörülen cezaların üst sınırına göre aynı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 12 yıllık zamanaşımının 27.09.2011 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,