Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/6464 K.2025/14520

Hükümlü hakkında yargılamanın yenilenmesi üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7499 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'a eklenen geçici 6. maddenin 1. fıkrasının (d) bendi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Menemen 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.11.2014 tarihli ve 2014/363 Esas, 2014/588 Karar sayılı mahkûmiyet kararının hükümlü tarafından temyizi üzerine,

Yargıtay (Kapatılan) 17. Ceza Dairesinin, 27.02.2018 tarihli ve 2016/5746 Esas, 2018/2232 Karar sayılı ilâmı ile hükmün onanmasına karar verilmesi ile kesinleşmesinin ardından, şikâyetçi ...'in 29.07.2024 tarihli dilekçesi ile zararının hüküm verilmeden önce giderildiğini bildirmesi nedeniyle, Menemen 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.08.2024 tarihli ek kararı ile infazın durdurulmasına ve yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulüne karar verildiği,

duruşma açıldığı ve hükümlü hakkında yeniden karar verildiği ancak şikâyetçi tarafından öne sürülen ve somut delile dayanmayan ayrıca suça sürüklenen çocuk tarafından da ilk derece mahkemesinde öne sürülmeyen zarar giderimi hususu 5271 sayılı Kanun'un 311/1-e maddesinde belirtilen şekilde yeni olay veya yeni delil niteliğinde bulunmadığından, yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, kabulüne karar verilerek Menemen 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.01.2025 tarihli ve 2024/1019 Esas, 2025/95 Karar sayılı kararı gereğince hükümlü hakkında yeni hüküm kurulması,