Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/69 K.2025/16626

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak.

1-Sanığın eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığının dosya içeriğine uygun şekilde kararın gerekçe kısmında kabul edilmesine karşın, kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 35. maddesinin uygulanmaması suretiyle gerekçe ile hüküm arasında çelişki oluşturulması ve sanığa fazla ceza tayini, 2- Hapis cezasının miktarı itibariyle erteleme şartlarının bulunmadığı, kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında erteleme hükümleri uygulanmamasına rağmen hükmün gerekçe bölümünde hapis cezasının ertelenmesine,