Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/8733 K.2025/14191

Başsavcılığının 16.06.2025 tarihli ve KYB-2025/65821 sayılı kanun yararına bozma isteminin.

"Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10/04/2018 tarihli ve 2014/15-487 esas, 2018/151 sayılı kararında belirtildiği üzere, temyiz ve istinaf kanun yollarından geçmeksizin kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların ülke sathında uygulama birliğine ulaşmak ve ciddi boyutlara ulaşan hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi amacıyla olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma konusu yapılabileceği gözetilerek yapılan incelemede.

Dosya kapsamına göre, sanığın, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 493/1, 522 ve 59. maddeleri gereğince 3 yıl 5 ay 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Konya

1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/11/2003 tarihli ve 2003/316 esas, 2003/974 sayılı kararının infazı sırasında, 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun lehe hükümlerinin uygulanması talebi üzerine, sanığın anılan Kanun'un 142/2-d ve 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 11 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Konya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08/06/2005 tarihli ve 2003/316 esas, 2003/974 sayılı ek kararının temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay

6. Ceza Dairesinin 13/02/2008 tarihli ve 2006/22705 esas, 2008/1365 sayılı ilamı ile bozulmasını müteakip yeniden yapılan yargılama neticesinde, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143 ve 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 11 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Konya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/12/2008 tarihli ve 2008/421 esas, 2008/1175 sayılı kararının temyiz edilmesi üzerine Yargıtay

2. Ceza Dairesinin 23/09/2014 tarihli ve 2014/28613 esas, 2014/21763 sayılı ilamı ile onanarak kesinleşmesini takiben, bu defa sanığın hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 168/2. maddesi hükümlerinin uygulanması talebi üzerine, yapılan uyarlama yargılama neticesinde, sanığın Konya

1. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/02/2024 tarihli ve 2020/1423 esas, 2024/554 sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143, 168/2 ve 62. maddeleri gereğince 11 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ise de, sanık hakkında uyarlama yargılaması sonucunda Konya

1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/12/2008 tarihli kararı ile verilen mahkumiyet hükmünün Yargıtay

2. Ceza Dairesinin 23/09/2014 tarihli ve 2014/28613 esas, 2014/21763 sayılı ilamı ile onanarak kesinleştiği, bu yargılamalar yapılırken 5237 sayılı Kanun'un 168. maddesinin yürürlükte bulunduğu cihetle, sanığın uyarlama talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, talebin kabulü ile yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 20.06.2006 tarihli ve 2006/10-124 Esas, 2006/165 Karar sayılı kararı ile 04.07.2006 tarihli ve 2006/10-128 Esas, 2006/177 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, kesin hükümde değişiklik yargılaması (uyarlama yargılaması) sonucu verilen hükümler ile tayin olunan cezaların kazanılmış hak oluşturmayacağı gözetilerek yapılan incelemede.

Hükümlü ...’ın, inceleme dışı hükümlü... ile birlikte hırsızlık yapmaya karar vererek, suç tarihi olan 10.03.2003 gecesi saat 02.00 - 03.00 sıralarında şikâyetçinin yolda park hâlinde bulunan minibüsünün yanına geldikleri, hükümlünün suç arkadaşı...’ın, suça konu aracın sağlam maddelerle dayanıklı biçimde yapılmış cam fitillerini sökerek kapısını açtığı, araç içerisinde bulunan pek aşırı değerdeki malları çaldıkları, hükümlü hakkında Konya

1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.11.2003 tarihli ve 2003/316 Esas, 2003/974 Karar sayılı kararı ile 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 493/1, 522/1, 59/2. maddeleri gereğince 3 yıl 5 ay 25 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği ve bu hükmün temyiz edilmeden kesinleştiği; bilahare 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu hükümleri gereğince uyarlama yapılması talebi üzerine, dosya üzerinde yapılan inceleme sonunda Konya

1. Asliye Ceza Mahkemesince 08.06.2005 tarihinde verilen ek kararla, hükümlünün eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b maddesine uyan suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanun'un 142/2-d maddesi ile alt sınır aşılmak suretiyle belirlenen 3 yıl 6 ay hapis cezasından, takdire dayalı olarak 1/6 oranında indirim yapılarak sonuçta 2 yıl 11 ay hapis cezasıyla hükümlülüğüne karar verildiği ve anılan ek kararın temyiz edilmesi sonrası Yargıtay

6. Ceza Dairesinin, 13.02.2008 tarihli ve 2006/22705 Esas, 2008/1365 Karar sayılı ilâmı ile bu ek kararın bozulmasını müteakip yeniden yapılan yargılama neticesinde, hükümlünün 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143 ve 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 11 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Konya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.12.2008 tarihli ve 2008/421 Esas, 2008/1175 Karar sayılı kararının temyiz edilmesi üzerine Yargıtay

2. Ceza Dairesinin 23.09.2014 tarihli ve 2014/28613 Esas, 2014/21763 Karar sayılı ilâmı ile 25.12.2008 tarihinde verilen mahkûmiyet hükmünün onanarak kesinleşmesinden sonra bu defa hükümlünün hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 168/2. maddesi hükümlerinin uygulanması talebi üzerine yapılan uyarlama yargılaması neticesinde, hükümlünün Konya

1. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.02.2024 tarihli ve 2020/1423 Esas, 2024/554 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143, 168/2 ve 62. maddeleri gereğince 11 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılmış ise de, uyarlama yargılaması yapılırken 5237 sayılı Kanun'un 168. maddesinin yürürlükte bulunduğu ve buna göre uyarlama talebinin reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hükümlünün 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143,

168/2 ve 62. maddeleri gereğince 11 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi uyarınca açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR