Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2026/7174 K.2026/10104

Kanunu’nun 308/1. maddesinin 2. cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, 5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Sanığın yokluğunda verilen ve tebliğ edilen Bölge Adliye Mahkemesinin kararında 5271 sayılı CMK’nın 295. maddesinin karar tarihinde yürürlükte bulunan birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğine değinilmediği gibi bu hususun meşruhatlı tebligat ile de bildirilmediği,

bu durumda sanığın 26.02.2026 tarihli olup içeriğinde temyiz sebebi de bulunan dilekçesinin süresinde verilmiş temyiz dilekçesi olduğu kabul edilerek esastan inceleme yapılması gerektiği ve bu doğrultuda sanığın savunmasının zorunlu müdafi eşliğinde alınması gerektiğinin gözetilmediği belirtilerek hükmün bozulmasına ilişkindir.

II. GEREKÇE

1.Sanığın yokluğunda verilen Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 06.04.2018 tarihli ve 2018/362 Esas, 2018/747 Karar sayılı kararında yalnızca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291. maddesinde belirtilen 15 günlük temyiz süresine ilişkin ihtarın bulunduğu, sanığa anılan kararın cezaevinde tebliğ edildiğine ilişkin tutanakta da belirtilen temyiz süresine ilişkin ihtarı içeren kararın tebliğ edilmesiyle yetinildiği,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın anılan kararın yasa yolu bildiriminde ve karar tebliğ tutanağında bulunmadığı, buna göre sanığın 26.02.2026 tarihli olup içeriğinde temyiz sebebi de bulunan dilekçesinin süresinde verilmiş temyiz dilekçesi olarak kabulünün gerektiği anlaşılmakla.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

2.5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa iddianame ile yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 22.06.2021 tarihli ve 2021/27 Esas, 2021/297 Karar sayılı kararı ile sanığın müdafi talebinde bulunması da dikkate alınarak,

5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanığa atanan zorunlu müdafiin, ilk derece mahkemesinin 10.11.2017 tarihli karar duruşmasında hazır edilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek sanık müdafiinin yokluğunda hüküm kurulup aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması, hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

1.Gerekçe bölümünün (1) numaralı bendinde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE, 2.5271 sayılı Kanun’un 308/3. maddesi gereği Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 28.02.2022 tarihli ve 2021/18963 Esas, 2022/3161 Karar sayılı RET kararının KALDIRILMASINA, 3. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi

7. Ceza Dairesinin, 06.04.2018 tarihli ve 2018/362 Esas, 2018/747 Karar sayılı kararının, Gerekçe bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenle, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, İtirazname’ye uygun olarak, diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-b maddesi uyarınca Gaziantep 16. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi