KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2006/2341 E., 2006/5384 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 13 Nisan 2006
- Mahkemesi
- Ankara 10 Aile Mahkemesi
- Tarihi
- 11.05.2005
- Numarası
- 868 - 557
- Dava türü
- Boşanma
- Karar düzeltme isteyen
- B. Ç.
Karar Metni
305 kelime·2 dk okuma
#Yukarıda tarihi, numarası, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; Dairenin * 1.12.2005 gün ve 14018- 16723 sayılı ilamiyle* onanmasına karar verilmişti. Sözü geçen Dairemiz kararının düzeltilmesi istenilmekle, evrak okundu, gereği görüşülüp düşünüldü.
1- #Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre davacı-davalı kadının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan karar düzeltme isteği yersizdir.
2-Mahkeme boşanmaya neden olan olay 26.10.2003 tarihli telefon mesajına dayandırdığı, mesajın 26.10.2003 tarihinde çekildiği, müşterek çocuğun 23.11.2003 tarihinde doğduğu, doğumdan sonra tarafların evlilik birliğini devam ettirdiği tanık S.’in beyanı ile anlaşılmıştır. Ne varki bu husus ilk inceleme sırasında gözden kaçırıldığından davacı-davalı kadının kocanın boşanma davasına yönelik karar düzeltme isteminin kabulüne, Dairemizin kocanın boşanma hükmünün onanmasına dair kararının kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.
Davacı-davalı kadının kocanın davasına yönelik temyizi istemine gelince;
*Türk Medeni Kanununun 166/1-2 maddesi uyarınca; Boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin, ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir. Oysa dinlenen davacının tanıklarının sözlerinin bir kısmı Türk Medeni Kanununun 166/1 maddesinde yer alan temelinden sarsılma durumunu kabule elverişli olmayan beyanlar olup, bir kısmı ise, sebep ve saiki açıklanmayan ve inandırıcı olmaktan uzak izahlardan ibarettir. Bu itibarla davanın reddi gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek yetersiz gerekçe ile boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.
.../..
-2-
2006/2341 2006/5384
1-HŞ-HS-AB Aslı Gibidir · Karşılaştırıldı 13.04.2006 · Y.İşl.Müd.S.Karakoca Ömer Uğur Gençcan
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2006/2341, K. 2006/5384, 13 Nisan 2006 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama