KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2006/9874 E., 2006/16834 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Aralık 2006
- Mahkemesi
- Aile Mahkemesi
- Dava türü
- Boşanma
Karar Metni
289 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm tazminatlar, yoksulluk nafakası, ziynet eşyaları ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü. 1-Davacı kadının temyizinin incelenmesinde: a)Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı kadının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.
b) * Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi mevcut veya beklenen bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz yada daha az kusurlu tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceğini, 186. maddesi, evi birlikte seçeceklerini , birliğin giderlerine güçleri oranlarında emek ve mal varlıkları ile katılacaklarını öngörmüştür.
Toplanan delillerden boşanmaya sebep olan olaylarda maddi tazminat isteyen eşin diğerinden daha ziyade kusurlu olmadığı anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu bu eş, en azından diğerinin maddi desteğini yitirmiştir. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile kusurları ve hakkaniyet ilkesi (MK.Md,4 BK.md.42 ve 44 ) dikkate alınarak *davacı kadın yararına uygun miktarda maddi tazminat verilmelidir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.
c)Toplanan delillerden davacı kadının boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği anlaşılmış ve Türk Medeni Kanununun 175. maddesi koşulları oluşmuştur. Davacı kadın lehine uygun miktar yoksulluk nafakası takdiri gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. 2- Davalı kocanın temyizinin incelenmesine gelince; Davacı kadının ziynet eşyalarına yönelik davası reddedildiği halde, kendisini vekille temsil ettiren davalı koca yararına nisbi vekalet ücreti takdir edilmemesi doğru olmamıştır.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2006/9874, K. 2006/16834, 4 Aralık 2006 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama