Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2007/9169 K.2008/7494

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1- Türk Medeni Kanununun 164. maddesi gereğince boşanma davası açma hakkı, terk edilen eşe aittir. Diğerini ortak konutu terk etmeye zorlayan veya haklı bir sebep olmaksızın ortak konuta dönmesini engelleyen eş de terk etmiş sayılır. (TMK. md.164/1)

Toplanan delillerden; Davacı-davalı kocanın, davalı-davacı kadını 8.12.2001 tarihinde evden kovduğu ve ortak konutu terk etmeye zorladığı anlaşılmaktadır. Bu durumda terk edenin davacı-davalı koca, terk edilenin ise davalı-davacı kadın olduğunda tereddüt bulunmamaktadır. Dinlenen davalı-davacı kadının tanıkları; kadın evden kovulduktan sonra, eve geldiğinde eşinin onu kabul etmediğini belirtmiş olmalarına göre davacı-davalı kocanın haklı bir sebep olmaksızın davalı-davacı kadının ortak konuta dönmesini engellediği anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 164.maddesi şartları gerçekleşmemiştir. Davacı-davalı kocanın davasının reddi gerekirken, kabulü doğru görülmemiştir.

2- Yapılan soruşturma, toplanan delillerle * davalı-davacı kadını evden kovan, eve kabul etmeyen ve birlik görevlerini yerine getirmeyen davacı-davalı kocanın tam kusurlu bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davalı-davacı kadın dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davalı-davacı kadının boşanma davasının kabulüne (TMK.md. 166/1) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.