Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2009/16645 K.2010/18923

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Yapılan soruşturma, toplanan delillerle eşine fiziki şiddet uygulayan ve hakaret eden davalı-davacı koca yanında, davacı-davalı kadının da evin kilidini değiştirerek kocasını eve almadığı, müşterek çocuklara şiddet uyguladığı, davalı-davacı kocanın boşanmaya neden olan olaylarda daha ziyade kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir.

Olayların akışı karşısında davalı-davacı koca da dava açmakta haklıdır. Davacı-davalı kadının, kocanın davasına karşı çıkması, hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, evlilik birliğinin devamında kadın ve çocuklar bakımından bir yarar kalmamış, Türk Medeni Kanununun 166/2.maddesi koşulları kocanın davası bakımından gerçekleşmiştir.

Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davalı-davacı kocanın davasının da kabulü ile boşanmaya (TMK.md.166/2) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile kocanın davasının reddi doğru bulunmamıştır.