Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2009/16690 K.2010/18830

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm; davalı-davacı koca tarafından kadının davası ve kusur, davacı-davalı kadın tarafından ise tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle; evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı-davalı kadının tüm, davalı-davacı kocanın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-davacı kocanın, ceza davasına konu olan, eşine yönelik şiddet eyleminden sonra tarafların barışıp evlilik birliğini devam ettirdikleri, dolayısıyla kadının kocanın bu eylemini affettiği, en azından hoşgörü ile karşıladığı anlaşılmaktadır. Affedilen veya hoşgörü ile karşılanan olaylar taraflar için kusur olarak kabul edilemez.

Toplanan delillerden; birlik görevlerini ihmal edip, annesinin eşine yönelik hakaretlerine sessiz kalan davalı-davacı koca ile aşırı kıskançlık gösterip eşine hakaret eden davacı-davalı kadın, boşanmaya neden olan olaylarda eşit derecede kusurludurlar. Eşit kusurlu eş yararına tazminata hükmedilemez (TMK.md.174). Bu nedenle, davacı-davalı kadının maddi-manevi tazminat taleplerinin reddi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetli olmamıştır.