KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2009/1803 E., 2010/5525 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 23 Mart 2010
- Mahkemesi
- Gazipaşa Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi
- Tarihi
- 15.07.2008
- Numarası
- Esas no: 2006/584 Karar no:2008/139
Karar Metni
319 kelime·2 dk okuma
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün davacı tarafından; maddi ve manevi tazminat ve nafaka yönünden, davalı tarafından ise; kusur, maddi ve manevi tazminat, tedbir ve yoksulluk nafakası yönünden temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan 23.03.2010 günü duruşmalı temyiz eden H. K. vekili Av. ... ve karşı taraf temyiz eden vekili Av... ...geldi. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.
2-Tarafların tesbit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Borçlar Kanununun 42 ve 44. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.
3-Davalının tazminatlar için faiz talebi bulunmadığı halde, istek dışına çıkılarak tazminatlar için yasal faize hükmolunması usul ve yasaya aykırıdır.(HUMK.md.74)
4-Davalının emekli olduğu ve gelirinin bulunduğu ileri sürülmüştür. Bu husus araştırılmadan eksik inceleme ile davalı yararına yoksulluk nafakası takdiri doğru bulunmamıştır.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2009/1803, K. 2010/5525, 23 Mart 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama