Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2009/21901 K.2011/847

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm her iki dava yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı-davalı kocanın tüm; davalı-davacı kadının aşağıdaki bentler kapsamı dışındaki temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1) geçimine, (TMK md.185/3) malların yönetimine (TMK. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.md.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere davalı-davacı kadın yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

3-Davalı-davacı kadının karşılık davasında başvurma harcını yatırdığı anlaşılmaktadır. Yatırılan başvurma harcı davacı-davalı kocaya ödünç verildiği iddia edilen 116.000 TL. para alacağı hakkındaki talebi de kapsar. Bu yön nazara alınarak mahkemece para alacağı konusunda peşin nispi harç tamamlattırıldıktan sonra görev yönüde düşünülüp (Harçlar Kanunu md. 30-32) bu konuda bir karar verilmesi gerekirken, bu husus nazara alınmadan yargılamaya devamla kesin hüküm oluşturacak şekilde ret hükmü kurulması doğru değildir.