Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2009/3382 K.2009/14663

Davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Davacı, 102 ada 18 parsel numaralı taşınmazın tapuda “A. oğlu M.” adına kayıtlı olduğunu, tapu malikinin uzun süredir bulunamadığını, bilen ve tanıyan olmadığını, sağ yada ölü olup olmadığının da tespit edilemediğini ileri sürerek, taşınmaz üzerinde Hazine’nin hak ve menfaatinin korunması amacıyla Türk Medeni Kanununun 427. maddesine göre 3561 sayılı yasa uyarınca en büyük mal memurunun kayyım atanmasını istemiş, mahkemece; “taşınmaza ilişkin A. oğlu M.A. varisleri adına emlak beyanında bulunulduğu, malik mirasçılarının tasarrufunda olduğu” gerekçe gösterilerek istek reddedilmiştir.

Dosyaya alınan kadastro tutanağına göre, taşınmaz, 15.4.1937 tarihinde kadastroca, 1926 tarihli 2 tahrir nolu tapu senedine dayanılarak, tapu kayıt maliki “A. oğlu M.” adına tespit ve tescil edilmiştir. Tespite esas tutulan 1926 tarihli kayıt “satış” suretiyle A.oğlu M.adına oluşmuştur. Tapu kaydı, o tarihten bu yana tedavül görmemiştir. Taşınmazla ilgili 2006 yılına ait emlak beyannamesinin “A. oğlu M. A. varisleri” adına verildiği görülmektedir.

Emlak beyannamesi verenlerin, tapu kayıt malikinin mirasçıları olup olmadığına ilişkin dosyada herhangi bir belge ve bilgi bulunmamaktadır. Bu bakımdan, mahkemece yapılan araştırma ve inceleme yetersizdir. Yapılacak iş; tespite esas alınan 1926 tarihli dayanak tapu kaydı “satış” suretiyle oluştuğuna göre.

A. oğlu M. varsa kimlik bilgilerinin 1926 tarihli kayda kadar gidilerek tapu sicil müdürlüğünden sorulması, kimlik bilgilerine bu yolla ulaşılması halinde bu kişinin nüfus kaydının, kayıtlı olduğu mahalden istenmesi, “A.oğlu M.

A.varisleri “ adına emlak beyannamesini veren kişilerin belediyeden sorulup tespit edilmesi ve bu şahıslara ulaşılması ve taşınmaz malikinin mirasçıları olup olmadığının saptanması varsa tapu malikinin mirasçıları olduğuna ilişkin mirasçılık belgesinin istenerek dosyaya alınmasından ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek ulaşılacak sonuç uyarınca bir karar verilmesinden ibarettir. Açıklanan hususlar gözetilmeksizin eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.