Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2009/9435 K.2010/13492

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen murafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan 6.7.2010 gününde duruşmalı temyiz eden müdahil davacılar P.C..ve arkadaşları vekili Av. Av. F.Ş.. geldi. Karşı taraf temyiz eden E. G..ile vekilleri ve karşı taraf davalı İ. G.. mirasçıları ve vekili gelmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı Ebubekir'in menkullere yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı Ebubekir'in dava konusu 337, 329, 332, 333 ve 334 parsel nolu taşınmazlara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davacı 4.12.2006 tarihli ıslah dilekçesi ile davasını ıslah ederek mirasta denkleştirme olmazsa tenkis isteğinde bulunmuştur.

Dava konusu taşınmazlar 5.4.2005 tarihinde mirasbırakan tarafından oğlu İbrahim'e kayıtsız şartsız bağışlanmıştır. Mirasbırakanın altsoyuna karşılık almaksızın yapmış olduğu bu sağlararası kazandırma aksi mirasbırakan tarafından açıkça belirtilmediğinden kural olarak denkleştirmeye tabidir. (TMK.md.669/2) Bunun aksini kanıtlama yükü davalı tarafa aittir. Taraf delillerinin bu çerçevede toplanıp değerlendirilerek sonucu uyarınca karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

3-Müdahil davacılar P. C.. ve arkadaşlarının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Tenkis davalarında mecburi dava arkadaşlığı yoktur. Tenkis davasına davacı olarak katılmak isteyenler yönünden başvurma harcı yatırılmadan nispi harcın yatırılması bu istemi dava haline getirmez. Müdahil davacıların usulüne uygun açılmış davası bulunmadığından bu hususta karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken kesin hüküm oluşturacak şekilde ret hükmü kurulması doğru görülmemiştir.