KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2010/1004 E., 2011/7743 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Mayıs 2011
- Mahkemesi
- Aile Mahkemesi
- Dava türü
- Boşanma
Karar Metni
326 kelime·2 dk okuma
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan 22.3.2011 günü duruşmalı temyiz eden davalı ... ile vekili gelmedi. Karşı taraf temyiz eden davacı ... ... ... vekillerinden Av. ... geldi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
1-Davacı kadın tarafından boşanma davası ile birlikte alacak davası açıldığı ve birlikte görüldüğü anlaşılmıştır.
Mahkemece kadının açtığı boşanma davası kabul edilmiş, alacak davası ise ret edilmiştir.
Kararı davalı ... normal temyiz süresi içerisinde; davacı kadın da, temyize cevap dilekçesi içerisinde hükme ilişkin itirazlarını bildirmek suretiyle (katılma yoluyla) (HUMK.m.433/2) temyiz etmiştir.
Davacının boşanma ve alacak davası vardır. Mahkeme her iki dava hakkında karar vermiştir. Kanun yolu denetimi de, iki ayrı davanın varlığı ilkesine göre gerçekleştirilir. Olayda davacı kadının boşanma davası kabul edilmiş, alacak davası ret edilmiştir. Davacı kadın alacak davasını süresi içerisinde temyiz etmediğinden kesinleşmiştir. Davalı kocanın temyizi ise kadının boşanma davası ve fer'ilerine yöneliktir.
Davalının boşanma davası ve fer'ilerine ilişkin temyizi, davacı kadının evvelce temyiz etmemiş olduğu alacak davasını temyiz etme ... vermez. (2.H.D.'nin 2.4.1992 gün 3015-3881 sayılı kararı) Bu nedenle davacı kadının Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun 433/2. maddesine dayanan temyiz isteğinin incelenmesine olanak yoktur. Kadının temyiz isteğinin açıklanan sebeple reddine karar vermek gerekmiştir.
2-Davalı kocanın temyizinin incelenmesine gelince;
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2010/1004, K. 2011/7743, 5 Mayıs 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama