Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2010/10651 K.2011/11699

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın tarafından her iki boşanma davası; davalı-davacı koca tarafından ise velayet yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı-davalı kadının kendi boşanma davasının reddine yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı kadının, davalı-davacı kocanın karşı davasının kabulüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Türk Medeni Kanununun 166/1-2 maddesi uyarınca; boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin, ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir. Oysa dinlenen davacı tanıklarının sözlerinin bir kısmı Türk Medeni Kanununun 166/1 maddesinde yer alan temelinden sarsılma durumunu kabule elverişli olmayan beyanlar olup, bir kısmı ise, sebep ve saiki açıklanmayan ve inandırıcı olmaktan uzak izahlardan ibarettir. Bu itibarla davanın reddi gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek yetersiz gerekçe ile boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

3-Davalı davacı kocanın ortak çocuğun velayetine yönelik temyizine gelince;

Boşanma davasında, velayete tabi ortak çocuk için velayet düzenlemesi boşanma kararı verilmesi durumunda gerekli ve zorunludur. (TMK.m.182, 336/son) Yukarıda açıklandığı gibi, toplanan delillerle her iki davanın da reddine karar verilmesi gerektiğine göre; davalı-davacı kocanın velayete yönelik temyiz itirazının bozma nedenine göre incelenmesine gerek bulunmamaktadır.