Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2010/11329 K.2011/11926

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentler kapsamı dıışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı-davalı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Borçlar Kanununun 42 ve 44. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

3-Davacı-davalı kadının ilk dava dilekçesinde ziynet eşyaları konusunda bir davası bulunmamaktadır. Bu istek için sonradan harcın yatırılması ve talepte bulunulması isteği dava halinde getirmez. Bu durumda davacı-davalı tarafından usulüne uygun harcı yatırılarak açılmış bir davası ve karşı davası olmadığından, davacının bu talepleriyle ilgili olarak “ karar verilmesine yer olmadığına” şeklinde hüküm kurulması gerekirken usulüne uygun bir dava varmış gibi, ziynet eşyaları talebinin kısmen kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.