Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2010/1179 K.2010/8863

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan 04.05.2010 günü duruşmalı temyiz eden davalı-karşı davacı E. Ö. ile vekili Av. O.. K.. geldi. Karşı taraf davacı-karşı davalı ile vekili tebligata rağmen gelmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Bir mahkeme kararının gerekçesi, o davaya konu maddi olguların mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi nedenlere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyar, kısaca maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterir. Tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi nedenle haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtay’ın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için ortada usulüne uygun şekilde oluşturulmuş, hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün bulunması zorunludur.

Bütün mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerektiğini öngören Anayasa’nın 141/3.maddesi ve ona koşut bir düzenleme içeren Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 388.maddesi, işte bu amacı gerçekleştirmeye yöneliktir.

Bu genel açıklamaların ışığında somut olaya bakıldığında; yerel mahkemece verilen 10.09.2007 tarihli, 2006/66 esas-2007/479 karar sayılı boşanma kararı, Dairemizin 02.02.2009 tarih ve 2008/122 esas-2007/479 karar sayılı kararı ile bozularak gerekçesi ile birlikte ortadan kalkmış bulunduğu halde, temyize konu kararın gerekçesinde, bozulan karara atıfta bulunularak, o karardaki gerekçeler esas alınarak hüküm kurulduğu belirtilmiştir. Hukuka uygunluk denetimi yapılabilecek bir gerekçe oluşturulmamıştır. Yukarıda açıklanan genel kurallara uygun bir gerekçe düzenlenmeden yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.