Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2010/11900 K.2011/12839

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kocanın boşanma davası yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Yapılan soruşturma, toplanan delillerden; davalı-davacı kadının eş ve çocuğunun geçim ve bakımıyla ilgili birlik görevlerini (TMK.md.185-186) yerine getirmediği; buna karşılık davacı-davalı kocanın da eşini istemediğini söyleyerek birlikte yaşamaktan kaçındığı (TMK.md.185); bu durumda, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasını gerektiren olaylarda taraflardan birinin kusuru diğerinin kusurundan üstün tutulamayacağından, tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerektiği anlaşılmaktadır.

Bu halde, taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı-davalı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davacı-davalının boşanma davasının kabulüne (TMK.md. 166/1)karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.