Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2010/12209 K.2011/13867

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm kusur, tazminat ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Toplanan delillerden davalı-davacı kadının eve dönmemekte haklılığını ispatlayamadığı anlaşılmaktadır. Davacı-davalı kocanın terke dayalı boşanma davasının kabulüne, davalı-davacı kadının karşı boşanma davasının reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde davacı-davalı kocanın terke dayalı boşanma davasının reddine, davalı-davacı kadının karşı boşanma davasının kabulüne karar verilmesi doğru değil ise de; davacı-davalı kocanın dairemize gönderdiği ek dilekçesi ile boşanma hükmünü temyiz etmediğini bildirmesi nedeniyle bu husus bozma nedeni yapılmamış, yanlışlığa işaret edilmekle yetinilmiştir.

2-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-davacı kadının tüm, davacı-davalı kocanın aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

3-Davalı-davacı kadının davasının yukarıda açıklandığı üzere gerçekte reddinin gerekmesine göre, boşanmaya neden olan olaylarda eve dönmemekte haklılığını ispatlayamayan davalı-davacı kadının boşanmanın gerçekleşmesinde tamamen kusurlu olduğunu kabul etmek gerekir. Böylece Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesindeki kusursuz veya diğerinden az kusurlu bulunma koşulu kadın bakımından gerçekleşmediğinden; davalı-davacı kadının manevi tazminat talebinin reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde kabulü doğru görülmemiştir.