Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2010/1471 K.2011/2680

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm her iki dava yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Toplanan delillerden davacı-davalı kadının kocasına hakaret ettiği, onu sevmediğini söylediği ve tehdit ettiği; buna karşılık davalı-davacı kocanın da eşini ailesiyle oturmaya zorladığı, eşini evden kovduğu anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu kusur durumuna göre evlilik birliğinin temelinden sarsılmasını gerektiren olaylarda davacı-davalı kadın daha ağır kusurludur.

Ancak, davacı-davalı kadının boşanma davası bakımından daha az kusurlu olan davalı-davacı kocanın davaya itirazı kendisinin de karşı davayla boşanma istemesi karşısında hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğundan Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesindeki boşanma koşulları gerçekleşmiştir. O halde, taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir.

Olayların akışı karşısında davacı-davalı kadın da dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davacı-davalı kadının boşanma davasının da kabulü ile boşanmaya (TMK.m. 166/2)karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.