Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2010/17616 K.2012/2079

Taraflar arasındaki bosanma davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kocanın reddedilen boşanma davaları ve davalı-karşı davacı kadının kabul edilen boşanma davaları yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 07.02.2012 günü duruşmalı temyiz eden davacı-karşı davalı M. K.. vekili Av. R. K.. ve temyiz eden davalı-karşı davacı N.K..vekili Av. Y.A.. geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı kocanın 2007/688 ve 2008/1464 esas sayılı dosyalarındaki boşanma davalarının reddine dair kararlara yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-karşı davalı kocanın davalı-karşı davacı kadının kabul edilen boşanma davalarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Toplanan delillerden, tarafların, kocanın şiddet uygulaması olayından sonra birlikte yaşamaya devam ettikleri sabittir. Hoşgörü ile karşılanan olaylar boşanma nedeni yapılamaz. Davalı-karşı davacı kadının annesi olan tanığı Ümmügülsüm ile davacı-karşı davalı koca arasındaki ceza davası ve Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan soruşturma evrakları nedeniyle aralarında husumet bulunması nazara alındığında ifadesine itibar edilemez. Bu sebeple davalı-davacı kadının 2007/688 , 2008/1436 ve 2008/1218 esas sayılı boşanma davalarının reddi gerekirken kabulü ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı-karşı davalı kocanın 2008/1218 esas sayılı boşanma davasının incelenmesine gelince;

Toplanan deliller ve tanık beyanlarına göre davalı-karşı davacı kadının kocasını hırsızlıkla suçladığı, bu yönde mesaj da çektiği sabit olmuştur. Davalı-karşı davacı kadının bu hareketlerinin onur kırıcı davranışlardan olduğunun kabulü gerekir. Bu nedenle davacı-karşı davalı kocanın Türk Medeni Kanununun 162. maddesi gereğince açmış olduğu boşanma davasının kabulü gerekirken, reddi doğru görülmemiştir.