Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2010/22031 K.2011/21885

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm davalı-davacı kocanın boşanma davası, tazminatlar ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Toplanılan delillerden; tarafların organik bir engellerinin bulunmamasına rağmen uzun bir süre cinsel ilişki kuramadıkları, davacı-davalı kadının bakire olduğu, cinsel ilişkinin kurulmamasında davacı-davalı kadının kusurlu olduğunun kanıtlanamadığı, cinsel ilişkinin kurulmamasında davalı-davacı kocanın kusurlu bulunduğu, davacı-davalı kadının baba evine gönderildiği, böylece evlilik birliğinin sona ermesine neden olan olaylarda davalı-davacı kocanın tamamen kusurlu bulunduğu anlaşılmaktadır. Davalıya atfı kabil hiç bir kusurun ispat edilmemesi nedeniyle Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşullarının gerçekleşmediği de anlaşılmaktadır. Kocanın boşanma davasının reddi gerekirken yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

2-Evlilik birliğinin sona ermesine neden olan olaylarda davalı-davacı kocanın tamamen kusurlu bulunmasına rağmen, mahkemece davacı-davalı kadının ağır kusurlu olduğunun kabulü ve bu kabule bağlı olarak davacı-davalı kadının maddi-manevi tazminat ve yoksulluk nafakası taleplerinin reddine ve davalı-davacı koca lehine manevi tazminata karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.