Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2010/22571 K.2011/12691

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uluslararası Çocuk Kaçırmanın Hukuki Vechelerine Dair Lahey Sözleşmesine göre haksız olarak bir akit devlet ülkesinden diğerine götürülen veya haksız olarak diğer akit devlet ülkesinde alıkonulan çocuğun mutad meskeninin bulunduğu ülkeye iade edilebilmesi için önceden mutad meskeninin bulunduğu ülke makamlarından alınmış, velayete veya kişisel ilişki kurma hakkına dair bir kararın varlığı gerekmediği gibi, böyle bir kararın mevcut olması durumunda da, bunun çocuğun haksız olarak götürüldüğü veya haksız alıkonulduğu Devlet'te tanınması ve tenfiz edilmesi zorunluluğu da bulunmamaktadır.

Sözleşmeye göre çocuğun yerinin değiştirilmesinin haksız olarak nitelendirilebilmesi için, çocuğun yerinin değiştirilmesi veya alıkonulmasının, mutad meskeninin bulunduğu Devlet hukuku uyarınca bir kişiye veya bir kuruma tek başına veya birlikte kullanılmak üzere tevdi edilmiş olan velayet hakkının ihlal edilmesi suretiyle gerçekleşmiş olması ve ihlal edilmiş olan velayet hakkının yer değiştirme ve alıkoyma vakasının gerçekleştiği sırada fiilen kullanılmakta veya bu vaka gerçekleşmese idi kullanılacak olması gerekmektedir.

Sözleşme, çocuğun velayet hakkı ihlal edilerek bir ülkeden diğer ülkeye götürülmesi veya alıkonulmasının zararlı etkilerinden uluslararası alanda korunması amacına yönelik olup, çocuğun derhal mutad meskeninin bulunduğu ülkeye geri dönmesini sağlama amacıyla akdetilmiştir. Müşterek çocuk ... 17.07.2006 doğumludur. Babanın velayet hakkı ihlal edilerek, bu çocuğun anne tarafından Türkiye'de haksız olarak alıkonulduğu dosyadaki delillerden anlaşılmaktadır.

Davacı babanın, bulunduğu ülke makamına başvuru anında çocuğun haksız olarak alıkonulması tarihinden itibaren geçen süre bir yıldan azdır.(Söz. md. 12/1) Çocuğun iadesi talebinin reddedilmesini gerektiren şartlar bulunmamaktadır. O halde davanın kabulü gerekirken isteğin reddi doğru görülmemiştir.