Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2010/22937 K.2012/2620

Taraflar arasındaki boşanma ve nafaka davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 14.02.2012 günü temyiz eden davalı M. İ..vekili Av. K.M.. geldi. Karşı taraf davacı H.İ.. ile vekilleri gelmediler. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı tarafından davalı aleyhine açılan “boşanma” davası ile bundan önce bağımsız olarak açılan “nafaka” davası birleştirilerek görülmüştür. Nafaka davasına ilişkin dava dilekçesi davalıya hiç tebliğ edilmemiş, boşanma davasına ilişkin dava dilekçesi ve duruşma gününü ihtiva eden davetiye ise, davalının Kanada (Toronto)’daki adresine doğrudan tebliğ yöntemiyle tebliğ edilmesi için iadeli taahhütlü yolla gönderilmiş, tebliğ evrakı gösterilen adreste muhataba değil, F.

Z..isimli kişiye teslim edilmiştir. Kanada, 1965 tarihli Lahey Tebligat Sözleşmesinin tarafıdır. Bu sözleşmede kabul edilen tebligat usulü, kural olarak “merkezi makamlar aracılığıyla tebligat”dır. Ne var ki, aynı sözleşmenin 10.maddesi istisnai olarak “doğrudan posta yoluyla tebligatı” da kabul etmiştir.

Kanada, doğrudan posta yoluyla tebligatı kabul eden ülkelerden olup, doğrudan posta yoluyla tebliğ yönteminin uygulanmasında bir usulsüzlük bulunmamakta ise de, bu yolla tebligat, tebliğ muhatabına yapılmadığından geçerli kabul edilmemiştir. Bu husus davalının savunma hakkını kısıtlayan önemli bir usul hatasıdır. Bu itibarla davalıya yargılama ile ilgili açıklamada bulunma ve delillerini bildirme hakkı tanınmadan yokluğunda hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

KARŞI OY YAZISI

Nafaka davasına ilişkin dava dilekçesinin davalı erkek eşe tebliğ edilmeyerek savunma hakkının kısıtlandığı konusunda değerli çoğunluk ile aramızda görüş birliği vardır.

Boşanma davasına ilişkin dava dilekçesinin davalı erkek eşe 1965 tarihli Lahey Tebligat Sözleşmesinin 10. maddesi gereği “doğrudan posta yolu ile” tebliğ edildiği de kuşkusudur.

Değerli çoğunluk bu tebligatın muhatabına “bizzat” yapılması düşüncesindedir.

Oysa tebligatın varış ülkesinin mevzuatı öngörüyorsa yetkili bir kimse tarafından imzalanarak alınması da mümkündür. Nitekim gönderinin varış ülkesi Kanada’da usulüne uygun şekilde teslim edildiği dava dosyası arasında mevcut bulunan teslim belgesi ile bellidir. Tebligatta bir usulsüzlük bulunmamaktadır.

Farklı düşünüyorum.