Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2010/3930 K.2011/5503

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Toplanan delillerden davacı-davalı kadının evlilik birliğinden doğan yükümlülüklerini yerine getirmemek maksadıyla 27.10.2007 tarihinde ortak konutu terk ettiği, ortak konuta dönmesi için kocanın talebi üzerine verilen 18.06.2008 tarihli ihtar kararının 01.07.2008 tarihinde davacı-davalı kadına tebliğ edildiği, ihtar kararının tebliği üzerine 12.08.2008 tarihinde kadının Türk Medeni Kanununun 166/1 maddesine dayalı boşanma davası açtığı anlaşılmaktadır.

Davacı-davalı kadının açmış olduğu boşanma davasının ihtar kararını sonuçsuz bırakmaya yönelik olduğu ve bu nedenle dürüstlük kuralı (TMK.md.2) ile bağdaşmayacağından, kadının davasının reddine, davalı-davacı kocanın koşulları oluşan terk hukuki sebebine dayalı boşanma davasının kabulüne karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

KARŞI OY YAZISI

Toplanan delillerden; davacı-davalı kadının daha önce davalı-davacı koca tarafından birçok kez fiziksel/psikolojik şiddete maruz bırakıldığı; en son 27.10.2007 tarihinde kocanın ortak konuttan kovması üzerine baba evine sığınmak zorunda kaldığı ve tarafların bir daha biraraya gelmedikleri anlaşılmaktadır. Bu eylemli ayrılıktan sonra eve dön ihtarı kadına 01.07.2008 tarihinde tebliğ ettirilmiştir. Aradan yaklaşık sekiz ay geçmiştir.

Bu süre, kadının yaşadığı olumsuz olayların etkisinden sıyrılma ve yatışması için yeterli makul bir süre değildir. Bu nedenle, kadın terk ihtarına uymamakta haklı sayılmalıdır. Bu açıklamalar karşısında; kocanın terk nedenli boşanma davasının reddi ve kadının boşanma davasının kabulüyle, boşanma ve fer'ilerine karar verilmiş olmasında; bir isabetsizlik bulunmadığı görüşündeyim. İki tarafın temyiz istemlerinin reddiyle; hükmün onanması gerektiğini düşünüyorum.