Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2010/462 K.2011/1531

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm reddedilen boşanma davası, kusur, velayet ve nafaka yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-karşılık davacı kadının aşağıdaki bentlerin dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Yapılan soruşturma, toplanan delillerle; davalı-davacı kadının sık sık evi terk etmesine müşterek çocuğa fiziki müdahalede bulunmasına karşılık davacı-davalı kocanın da en son olayda kadına fiziksel şiddet uyguladığı, evden kovduğu, evin geçimi ile yeterince ilgilenmediği anlaşılmaktadır. Bu halde davalı-davacı kadının boşanma davasının da kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde reddine karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

3-Müşterek çocuk U. 2001 doğumludur. Velayet düzenlenirken analık-babalık duygularından önce çocuğun ahlaki, bedeni ve fikri gelişimi gözetilmelidir. Bu bakımdan, alıştığı ortamın değerlendirilmesi açısından, çocuğun davadan önce ve dava sırasında taraflardan hangisinin yanında kaldığı, eğitiminde aksama olup olmayacağı belirlenerek; velayetin ana veya babadan hangisine verilmesinin çocuğun yararına olacağı konusunda uzman görüşü de alınarak tüm deliller birlikte değerlendirilerek velayet düzenlemesi yapılması gerekirken; bu araştırma ve incelemeler yapılmadan yazılı şekilde düzenleme yapılması da doğru olmamıştır.