Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2010/5007 K.2011/6219

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; tarafların birbirlerine karşılıklı olarak hakaret ettikleri, davalı-davacı (kadın)'ın, kocasına karşı birşey hissetmediğini, onu her an aldatabileceğini, birbirlerine uygun olmadıklarını ifade ettiği; davacı-davalı (koca)'nın da, eşiyle ayrı dünyaların insanları olduklarını, eşini istemediğini dışarda onu mutlu edecek bir çok erkek olduğunu söylediği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu olaylara göre evlilik birliğinin, her ikisinin ortak kusurları sonucu birlikte yaşamayı imkansız kılacak derecede temelinden sarsıldığı sabittir. Bu sonuca ulaşılmasında tarafların ikisi de aynı oranda kusurlu olup, her biri diğerine karşı dava açmakta haklıdır.

Bu koşullar altında tarafları birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre davanın ve birleşen boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına (TMK.m.166/1) karar verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ile her iki davanın reddi doğru bulunmamıştır.