Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2010/5014 K.2011/6225

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm davacı-karşılık davalı (kadın) tarafından her iki boşanma davası yönünden, davalı-karşılık davacı (koca) tarafından ise, velayet yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Yapılan soruşturma, toplanan delillerle güven sarsıcı davranışlarda bulunan ve eşini istemediğini söyleyen davacı-davalı kadının ağır kusuruna karşılık, birlik görevlerini yapmayan davalı-davacı kocanın da az da olsa kusurlu olduğu ve Türk Medeni Kanununun 166/2.maddesi koşullarının davada oluştuğu anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı-davalı kadın da dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davacı-davalı kadının davasının da kabulüne karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.