Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2010/8648 K.2011/9769

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm kusur, nafaka ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü. 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle boşanma davasında verilen tedbir nafakasının daha önce Lüleburgaz 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesinin 2007/639 esas, 2008/494 karar sayılı kararı ile verilmiş bulunan bağımsız tedbir nafakasıyla tahsilde tekerrür oluşturmayacak şekilde verildiğinin tabii bulunmasına göre davacı kocanın tüm, davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı tarafından daha önce "evlilik birliğinin temelinden sarsılması" (TMK.md.166/1-2) hukuki sebebine dayalı olarak açılan boşanma davası, "taraflar arasında evlilik birliğini sona erdirecek geçimsizlik ispatlanamadığından" bahisle reddedilmiş; karar 27.10.2005 tarihinde kesinleşmiştir. Tarafların bundan sonra bir daha biraraya gelmedikleri anlaşılmaktadır.

Her ne kadar, mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek davalı kadının maddi tazminat talebi reddedilmiş ise de; varılan sonuç dosya kapsamı ile uyumlu değildir. Mahkemece kusur olarak kabul edilen vakalar, ilk boşanma davasından önceki olaylardır. Boşanma davası reddedilip kesinleştiğine göre; artık bunların kusur olarak kabul edilmesi kesin hüküm karşısında olanaksızdır. Şu hale göre de, davalı kadının herhangi bir kusuru ipsatlanabilmiş değildir.

İlk boşanma davasını açarak boşanma sebebi yaratan davacı koca tam kusurlu kabul edilmelidir. Bu halde, Türk Medeni Kanununun 174/1.maddesindeki koşullar gerçekleştiğinden davalı kadın yararına uygun görülecek bir miktar maddi tazminata karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde reddi doğru olmamıştır.