Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/11290 K.2012/8485

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Toplanan delillerden, davacı kocanın cinsel ilişkiden kaçındığı, buna karşılık davalı kadının da telefon görüşmesi yoluyla güven sarsıcı davranış içine girdiği anlaşılmaktadır. Mahkemece de tarafların kusurlu davranışları bu şekilde belirlenmiştir. Tarafların gerçekleşen bu kusurlu davranışlarına göre evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına ve boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduklarının kabul edilmesi gerekir.

Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesindeki boşanma koşulları gerçekleşmiştir.

Bu durumda, mahkemece boşanmaya tarafların eşit kusurlu kabul edilmek suretiyle karar verilmesi gerekirken; davalı kadının daha fazla kusurlu kabul edilmesi doğru değilse de; boşanma hükmü sonuç olarak isabetli olduğundan; boşanma hükmünün kusur derecesine ilişkin gerekçesinin değiştirilmesi suretiyle onanmasına (HUMK. md. 438/son) karar vermek gerekmiş davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersiz bulunmuştur.

2-Yukarıda l. bentte açıklandığı gibi boşanmaya neden olan olaylarda taraflar eşit kusurludur. Eşit kusur halinde ise, yoksulluk nafakası verilmesine yasal bir engel yoktur (TMK. md. 175). Durum böyleyken; mahkemece daha fazla kusurlu olduğu gerekçesiyle davalı kadının yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmesi isabetsiz olmuş; bozmayı gerektirmiştir. 3-Eşit kusur durumunda boşanmanın eki olan manevi tazminata karar verilemez (TMK. md. 174/2). Açıklandığı gibi, tarafların eşit kusurluluk durumu gerçekleştiğine göre davacı koca yararına manevi tazminata hükmedilmesi de doğru olmamıştır.