Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/11802 K.2012/8957

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı koca tarafından; kusur, nafaka ve tazminatlar yönünden, davalı kadın tarafından ise, kusur ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kocanın tüm, davalı kadının manevi tazminata yönelik temyiz itirazları yersizdir. 2-Davalının, kusur ve maddi tazminata yönelik temyizinin incelenmesine gelince;

Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillere göre, davacı kocanın birlik görevlerini yerine getirmediği, eşini ailesi ile birlikte yaşattığı, annesinin evlilik birliğine müdahalesine sesiz kaldığı davalı kadının da birlik görevlerini yerine getirmediği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında, boşanmaya neden olan olaylarda, her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte davacı kocanın daha ağır kusurlu olduğu ve Türk Medeni Kanunun 166/2. maddesi koşullarının davacı koca lehine gerçekleştiğine göre verilen boşanma kararı sonucu itibariyle doğrudur. Hal böyle iken, taraflar eşit kusurlu kabul edilip bu kusur belirlemesine bağlı olarak davalı kadının maddi tazminat (TMK.md.174/1) talebinin reddi doğru görülmemiştir.