Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/12970 K.2011/16861

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle tarafların önceki davanın reddinden sonra aynı binanın farklı katlarında oturmaya başladıkları, evlilik birliğinin yeniden kurulması amacıyla biraraya gelmedikleri, Türk Medeni Kanununun 166/4.maddesi koşullarının gerçekleştiğinin, ancak davacı kocanın, davalı kadının kişilik haklarına saldırı niteliğinde bir eyleminin gerçekleşmediğinin anlaşılmasına, ayrıca yoksulluk nafakasının boşanma hükmünün kesinleşmesi tarihinden başlayacağının tabii bulunmasına göre, davacı kocanın tüm, davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Reddedilen önceki dava ile boşanma nedeni yaratan davacı koca, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda kusurludur.

Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi mevcut veya beklenen bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz ya da daha az kusurlu tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceğini, 186. maddesi, eşlerin evi birlikte seçeceklerini, birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katılacaklarını öngörmüştür.

Toplanan delillerden boşanmaya sebep olan olaylarda maddi tazminat isteyen eşin diğerinden daha ziyade ve eşit kusurlu olmadığı anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu bu eş, en azından diğerinin maddi desteğini yitirmiştir. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile kusurları ve hakkaniyet ilkesi (TMK.md,4 BK.md.42 ve 44 ) dikkate alınarak davalı kadın yararına uygun miktarda maddi tazminat verilmelidir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

3-Davalı kadın yoksulluk nafakasının sonraki yıllarda TÜFE oranında artırılmasına karar verilmesini istemiştir. Bu konuda olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi usul ve yasaya aykırıdır.