Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/13353 K.2012/22828

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 28.09.2012 günü temyiz eden davalı K..E..T.. vekili Av. M.. E..K.. ve karşı taraf davacı E.. T.. vekili Av. Z..K.. geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Boşanma kararı ile velayeti davacıya verilen tarafların müşterek çocuğu E.. 16.05.1992 doğumlu olup, 16.05.2010 tarihi itibarıyla ergin olmuştur (TMK. md. 11). Taraflar anlaşmalı boşanmışlar, davalı boşanma protokolüyle, bu çocuğun eğitim ve öğretim giderleri ile kişisel gelişimi için tatil ve sosyal etkinlik gibi giderlerini karşılamayı kabul ve taahhüt etmiş, protokol hakim tarafından da tasdik edilmiştir.

Davacı, çocuğun 2009 yılı Aralık ayı ile 2010 yılı Ocak ve Şubat aylarına ait eğitim, giyim, ulaşım ve benzeri masraflarına karşılık davalı aleyhinde toplam 15.875,86 TL. tutarındaki alacağın tahsili için 16.03.2010 tarihinde ilamsız takip başlatmış, davalı borca itiraz etmiş, davacı itirazın iptalini istemiş, mahkemece itirazın iptaline takibin devamına, davacının icra inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiş, kararı davalı temyiz etmiştir.

Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesinde, davacının çocuk için 2009 yılı Aralık ayında ve takip eden 2010 yılı Ocak ve Şubat aylarında belgelendirdiği, eğitim, giyim, ulaşım ve sağlık giderleri toplamının 8.212,55 TL. olduğu tespit edilmiştir. Rapor gerekçeli ve hüküm kurmaya yeterlidir. Bu miktarı aşan kısımla ilgili davacının beyanı dışında bir belge bulunmadığına göre, bu miktarı aşan kısma ilişkin davalının borca itirazı haklı ve yerindedir. Öyleyse, borcun 8.212,55 TL.'lik bölümüne yönelik itirazın iptaline takibin bu miktar üzerinden devamına karar verilmesi aşan kısımla ilgili isteğin reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.