Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/13836 K.2012/22855

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı kocanın boşanma davası, kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 28.09.2012 günü temyiz eden davalı-davacı N..P.. vekili Av. A..U..ve karşı taraf davacı-davalı H.. P.. vekili Av. B.. D..K.. geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı-davacı kadının başkalarının yanında kocasını küçük düşürücü sözler söylemesi ve ortak konutun sadece bazı bölümlerini kullanması konusunda eşine baskı yapmasına karşılık; davacı-davalı kocanın da eşine hakarette bulunduğu, ona fiziksel şiddet uygulamaya kalkıştığı, aşırı alkol kullanarak birlik görevlerini yerine getirmediği, bu durumunun etkisiyle günlük olağan kişisel temizliğine dikkat etmediği ve bu temizlik konusundaki özensizliği sonucu birlikte yaşamayı zorlaştırdığı anlaşılmaktadır.

Tarafların gerçekleşen bu kusurlu davranışlarına göre evlilik birliğinin sarsılmasına neden olan olaylarda her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte; eşine göre davacı-davalı kocanın daha fazla kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.

Tarafların her ikisinin de boşanma isteğiyle dava açmasına göre, kadının kocanın karşı boşanma davasına itiraz etmesi hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olacağı ve bu nedenle kocanın karşı boşanma davasının kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, kocanın davasının kabulüne ilişkin karar gerekçesinin açıklanan şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HUMK.md.438/7).

2-Yukarıda 1. bentte açıklandığı gibi, boşanmaya neden olan olaylarda davacı-davalı daha fazla kusurludur. Kusursuz veya eşinden daha az kusurlu olan tarafın Türk Medeni Kanununun 174/1-2 maddeleri uyarınca maddi ve manevi tazminat talep etmesinde yasal bir engel bulunmadığı halde; mahkemece hatalı kusur belirlemesi sonucu, davalı-davacının tazminat taleplerinin reddi isabetsiz olmuş; bozmayı gerektirmiştir.