Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/13947 K.2012/10657

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davanın tümüne şamil olmak üzere temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Toplanan delillerden davalı kadının sadakat yükümlülüğüne aykırı olarak güven sarsıcı davranışlar içine girdiği, eşinin ailesine hakaret ettiği birlik görevlerini yerine getirmediği, eşini istemediği ve evliliği ailesinin baskısıyla yaptığını söylediği, buna karşılık davacı kocanın da güven sarsıcı davranışlar sergilediği eşine basit fiziksel şiddet uyguladığı aile konutunun elektrik ve su bağlantılarını kestirerek eşini ayrılmaya zorladığı ve eşini istemediğini söylediği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında iki tarafın açıklanan ve eşit kusurlu davranışları sonucu evlilik birliğinin temelinden sarsıldığının kabulü gerekir. Durum böyleyken; mahkemenin kusurun tamamen davalı kadında olduğunu kabul eden karar gerekçesi yerinde değildir. Ancak, eşit kusur durumda da boşanma kararı verilmesine yasal bir engel bulunmadığından (TMK m. 166/1); boşanma hükmü sonuç olarak doğrudur.

Bu nedenle, boşanma hükmünün kusura ilişkin gerekçesinin açıklanan şekilde değiştirilerek onanmasına karar vermek gerekmiş (HUMK m. 438/son) ve bu kusur durumuna göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersiz bulunmuştur.

2-Davalı kadının ev hanımı olduğu, boşanmayla yoksulluğa düşeceği anlaşılmaktadır. Eşit kusur durumunda yoksulluk nafakası verilmesine yasal bir engel yoktur (TMK 175). Durum böyleyken; mahkemece davalı kadının tamamen kusurlu olduğu gerekçe gösterilip yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmesi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.