Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/14230 K.2012/11531

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı koca tarafından kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden; davalı kadın tarafından ise kabul edilen boşanma davası ve manevi tazminat talebinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Toplanan delillerden, davalı kadının birlik görevlerini ihmal ettiği, buna karşılık davacı kocanın ise güven sarsıcı davranışlar içine girdiği, bu olaylardan sonra da tarafların uzun bir süre ayrı yaşayıp barıştıkları; sonrasında bir hafta birlikte yaşayıp tekrar ayrıldıkları ve bu barışmadan sonra da yeni bir olayın meydana gelmediği anlaşılmaktadır.

Türk Medeni Kanunun 166/1-2 maddesine göre; boşanmaya karar verebilmek için, davalının az bile olsa kusurunun kanıtlanması gerekir. Açıklanan barışma olayı nedeniyle; taraflar birbirlerinin önceki kusurlu davranışlarını affetmiş, en azından hoşgörüyle karşılamış sayılırlar. Affedilen veya hoşgörüyle karşılanan olaylar ise, boşanma nedeni olarak kabul edilemez.

Bu durumda mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken; yetersiz gerekçeyle davanın kabul edilip, boşanmaya karar verilmesi isabetsiz olup; bozmayı gerektirmiştir.