Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/14572 K.2012/10123

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle tanık beyanlarında sözü geçen davalı-davacı kadının 2006 yılındaki kocasına hakaret etmesi olayından sonra evlilik birliğinin, boşanma davasının açıldığı 24.08.2010 tarihinden kısa bir süre öncesine kadar devam ettirildiği; bu nedenle kocanın eşinin bu davranışlarını affettiği, en azından hoşgörüyle karşılamış sayılması gerekmesine ve bu şekilde affedilmiş veya hoşgörüyle karşılanmış olayların da boşanma sebebi olarak kabul edilemeyeceğine, davalı-davacı kadının başkaca bir kusurlu davranışının kanıtlanmadığının anlaşılmasına,

ayrıca tarafların fiilen ayrı yaşadıkları ve ortak çocuğun davalı-davacı yanında bulunduğu ve bu çocuk için Türk Medeni Kanununun 197. maddede öngörülen tedbir nafakası için ayrı yaşamada haklılık unsurunun aranmayacağının tabii olmasına göre; davacı-davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Eşlerden biri tarafından fiilen ayrı yaşama sebebine dayalı olarak Türk Medeni Kanununun 197. madde uyarınca tedbir nafakasına karar verebilmek için; talep eden eşin ayrı yaşaması yeterli olmayıp; ayrı yaşamada haklı bir sebebinin de bulunması gereklidir. Eşin ortak hayat sebebiyle kişiliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddi bir şekilde tehlikeye düştüğü takdirde; eşin haklı sebebi mevcut sayılır. Toplanan delillerden, davalı-davacı kadının açıklanan şekilde ayrı yaşamada haklı sebebi bulunduğu kanıtlanamamıştır. Bu durumda, davalı-davacı kadının kendisi için Türk Medeni Kanununun 197. madde uyarınca talep ettiği tedbir nafakasının reddine karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde yetersiz gerekçeyle kabulü isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.