Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/15597 K.2012/11911

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın tarafından kusur belirlemesi ve reddedilen tazminat talepleri; davalı-davacı koca tarafından ise her iki boşanma davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kocanın reddedilen karşı boşanma davasına yönelik temyiz itirazları yersizdir. 2-Davalı-davacı kocanın, davacı-davalı kadının kabul edilen boşanma davasına yönelik temyiz itirazının incelenmesine gelince;

Davalı-davacı kocanın akıl hastalığı nedeniyle kısıtlandığı ve kendisine velayet hükümlerine tabi olmak üzere babasının vasi olarak atandığı anlaşılmaktadır. Akıl hastası olan kişinin davranışları iradi olmadığından, davranışlarının kendisi için kusur oluşturması da söz konusu olamaz.

Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesi uyarınca boşanmaya karar verebilmek için; davalının az bile olsa kusurunun varlığı ve en azından Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesindeki koşulların gerçekleşmiş olması gerekir.

Bu durumda; davalı-davacı kadının akıl hastalığı (TMK. md. 165) sebebine dayalı bir boşanma davası bulunmadığı ve açıklanan nedenlerle davalı-davacı kocaya kusur da yüklenemeyeceğine göre; davacı-davalı kadının Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesine dayalı boşanma davasının da reddine karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde kabul edilip boşanmaya karar verilmesi isabetsiz olmuş; bozmayı gerektirmiştir.