Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/15859 K.2012/12691

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davacı-davalı kocanın müşterek çocuk H.'un kendisinden olmadığını beyan ettiği ve eşini aşağıladığı; buna karşılık davalı-davacı kadının da birlik görevlerini yerine getirmediği, güven sarsıcı davranışlar içerisine girdiği, eşine hakaret ettiği, aşağıladığı, eşini sevmediğini ve istemediğini söylediği, boşanmaya neden olan olaylarda davalı-davacı kadın daha ağır kusurlu olmakla beraber davalı-davacı kadının davası yönünden Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşullarının gerçekleştiği anlaşılmaktadır.

Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davalı-davacı kadın da dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davalı-davacı kadının da boşanma davasının kabulü ile boşanmaya (TMK.md. 166/2) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.