Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/17779 K.2012/13792

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Toplanan delillerden; mahkemenin de sabit kabul ettiği gibi, davalı kocanın eşine birden fazla fiziksel şiddet uygulayıp bu durumu davranış haline getirdiği ve eşine hakaret ettiği; buna karşılık davacı kadının ise, kocasına basit nitelikte tehditte bulunduğu ve hakaret ettiği anlaşılmaktadır. Bu durumda, boşanmaya neden olan olaylarda, sadece davalı koca değil, davacı kadın da kusurlu olup; davalı koca, davacı kadına göre daha ağır kusurludur.

Durum böyleyken, mahkemenin kusurun tamamen davalı kocada olduğuna ilişkin karar gerekçesi yerinde değilse de; gerçekleşen bu durum davacı kadın yararına tazminatlara hükmedilmesine engel olmadığı gibi maddi ve manevi tazminata diğer koşullarının da (TMK.md.174/1-2) gerçekleşmiş olmasına ve ortak çocuk için hükmedilen iştirak nafakası ile davacı kadın yararına hükmedilen tedbir ve yoksulluk nafakasına ilişkin hükümlerin toplanan deliller karşısında yerinde olmasına göre; davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersiz bulunmuştur.

2-Mahkemece, velayeti davacı anneye verilen ortak çocuk için dava tarihinden geçerli olarak tedbir nafakasına (TMK.md.169) hükmedilmiştir. Ancak, çocuğun yargılama sırasında davalı baba yanında bulunduğu mahkemenin 31.03.2011 tarihli oturumunda verilen ihtiyati tedbir kararıyla çocuğun anneye teslimine karar verildiği görülmektedir. Bu durumda çocuk için hükmedilen tedbir nafakasının başlangıcının dava tarihi olmayıp; çocuğun anneye teslim tarihi olması gerekir. Bu durum bozmayı gerektirirse de; yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden; hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.